‘n Nuwe begin

                        

Daar is iets skrikwekkend wonderlik aan ‘n nuwe begin.

 Wonderlik. Dis my eerste skooldag in Saamtrek Laerskool, Klerksdorp. My nuwe grys skoolhemp en skoolbroek ruik nog winkelnuut. So ook my blinkgepoetste swart skoene en bruin bokstassie. Uiterlik is ek ‘n splinternuwe vyfjarige wat die grootskool vol bravade aandurf.Nuwe gesigte, nuwe maats, nuwe wêreld.

 Skrikwekkend. Binnekant bewe ek oor al die vreemde dinge, veral die groot groen sirene wat op die dak van die gebou is, reg bo die ingang van die “Hoof” se kantoor. Ek sien al in my gedagtes so swewende kwaai kop wat orals rondbeweeg en heeltyd loer of jy nie dalk iets verkeerd doen en jou dan kantoor toe neem nie! Gelukkige land ek in die simpatieke Juffrou Ackerman se klas en die grootskool word ‘n avontuur vol ontdekkings en ‘n versigtige vermyding van die “Hoof”.

 Op die vooraand van ons trek na die meenthuis, sit ek in my studeerkamer met sy vreemd-leë rakkke en skryf die volgende:

 “Ons het netnou net teruggekom van die nuwe blyplek en is nou opgewonde. Die nuwe vloer is in, die mat is gelê in die kamer, ‘n gunsteling skildery hang reeds as deposito vir die res wat moet volg en ons raak sommer opgewonde!

 Ja, ons is diep moeg van die afgelope weke se pakkery en die laaste paar dae se voorlopige karweiery van goed. Ek was al bly/ kwaad/ ge-irriteerd/ gelate/uitgelate/onseker/ opgewonde/ neerslagtig/ laissez-faire/doodmoeg en baie energiek.

 Tog voel dit vreemd om in (my ou)  studeerkamer met sy leë boekrakke te sit  (selfs die oranje engel is gepak!) – agter my rug ‘n stapel kartonne en net die geraamte van die oorvol vertrek wat toekyk. Dink onwillekeurig aan baie gesprekke wat hier gevoer is en baie preke wat hier beslag gekry het. Selfs enkele stories wat hier gebore is.

 Ek voel byna soos daardie gedig wat vertel van die Dominee wat op ‘n Maandagoggend by die kerk instap waar skoonmakers afkondiging blaadjies/opgefrommelde tissues ens. uit die kerk vee en dit dan vir die Dominee voel af sy preek net so saam met die vullis uitgevee word…

 Jackson Browne sing so treffende liedjie op sy plaat/CD “Running on empty” (het die plaat juis tydens my grenskamp in 1988 leer ken) Die snit se naam is “The load out” Dit vertel van die sanger wat na die vertoning die aand toe al die toehoorders reeds weg is, alleen op die verhoog sit en op sy klavier speel terwyl die Crew besig is om die instrumente te laai vir die reis na die volgende optrede. Dan bly hy hardnekkig speel, totdat dit onvermydelik tyd is om ook die klavier op te pak. Die liedjie  gaan dan  oor in die die bekende “Stay”. (Oh won’t you stay just a little bit longer…)

Dis tyd om my rekenaar te pak…..”

 Kort  na ons intrek in ons nuwe blyplek blyk my “trekmoegheid”  duidelik uit my geskrif van daardie dag:

“Op die Richterskaal van menslike trauma, moet trek kort op sterfte, egskeiding en gevreesde siekte se hakke lê, want dit sny tot in jou kern. Jou hele lewe word uitgestal – eers op die grasperk vir al die nuuskierige verbygangers om te beoordeel en dan weer op die sypaadjie van die nuwe huis vir die nuuskierige bure om te takseer. Uiteindelik word dit genadeloos oopgevlek met die uitpak. Ek sidder weer as ek dink aan al die kommentaar wat die vrouediens se vrywillige korps  lewer terwyl hulle in die goeie (?) ou dae solank al die nuwe dominee se goedjies uitgepak en bestudeer het. Sommer dan en daar ook ‘n waarde-oordeel vel oor die smaak, finansiele toestand, netheid, ens van die arme niksvermoedende dominee.

 In my magtelose frustrasie na die trek, toe al die bokse opgestapel staan en ‘n aantal los goetertjies oral rondstaan en die gewillige helpers steeds indra en aandra uit die “ou” huis wat soos die spreekwoordelike weduwee se kruik weier om leeg getap te word, het ek hierdie woorde in duidelike skrif neergepen:

 Trek.

Frustrasie

Konfrontasie

Doodgaan…

 Die verbyparadeer van jou lewe

In stadige mars

Uitmergelend tydsaam

 

Soos outydse stilraampies in ‘n fliek wat die toneel tot op die droesem uitmergel.

 Uitgelewer.

Blootgelê

‘n kaal huis

Besittings wat allemansgoed word

Straatparade

‘n intieme veiling van binnegoed

‘n oopvlek van klein memento’s en groot veilingstukke.

‘n uitgerekte martelsessie met ‘n  sadistiese kykweer funksie

 Hoekom?hoekom?hoekom soveel goed?

Soveel boeke?

Soveel breekgoed?

Soveel kaggelkakkies?

Soveel klere?

Soveel linne?

Soveel gereedskap?

Soveel papiere?

Soveel foto’s?

Soveel musiek?

Soveel goeters?

 Here, Vader, hoekom laat mens toe dat jy in ‘n poel van gesuspendeerde goeters vasgesuig word totdat dit jou gans en al oorspoel – toeslik, insuig, bedek, begrawe.

 Here  ek is so moeg van goeters.

Goeters wat weggepak,

                    Afgestof,

                    Versorg  moet word.

 Ek wil – eenvoud

               Stilte

               Gestrooptheid

               Minimalisme

 Ek dink weer aan ‘n voorgeskrewe verhaal in ons Matriekjaar – “Wat gebeurde er met Sersant Massuro?” Sersant Massuro het  op ‘n dag net swaarder begin word – so swaar uiteindelik dat ht deur die vloer van sy huis val. Die gewig van herinnering en skuld wat hy sy lewe lank saamgedra het, het hom ingehaal. Maar ek voel soos ie eietydse Sersant M wat te veel goed bymekaargemaak het.

 Sersant Massuro val dwarsdeur die vloer van sy Duplex. Toe hy die grondvlak tref val hy deur die fondament en deur die aardkors, tuimelend tot in die diepste diepte.

 Sê gister ewe spottende” “Ons het ‘n pakhuis vol goed.” Maar hierdie goed kom teen ‘n baie duur prys – dit maak mens swaar. Swaarder nog as Sersant Massuro.

Dooie gewig.

Soos ‘n lewensgrootte loodsinker wat sak,sak, sak.

 Ek wil berge uitklim, maar Koppie Alleen is nie hoog genoeg nie!

Ek wil Kilimandjaro leen vir ‘n dag – dat ek my kan moegloop met iewers ‘n belofte van ‘n sneeupiek einde.

 Trek lyk my werk soos  ‘n bi-polêre versteuring – baie uiterstes en die laagtepunte is baie laag. Tog begin die nuwe wat sigbaar word nou die afwagting laat groei. Een ding weet ek – ek wil baie minder Goeters hê, want goeters maak mens loodswaar. Die ballade van die Groot Begeer en die Groot koop neem volledig weerwraak as mens trek. Die eens brandende/koorsige koopvuur/begeerte het verander in vale assies en hordes kartonne!

 Ek verlang omtrent na my grensdiens in 1979, toe ek gewapen net met ‘n groot bliktrommel en army-sak (ja daardie veelberugte een!)  Grens toe vertrek het vir drie maande. En baie goed daar oorleef het met die boeke en musieke ens wat ek wel in die trommel kon inpas.

 Gelukkig kon ek ‘n paar maande na die trek skryf:

 Nouja, dis vier maande later en die rekenaar is weer uitgepak en aan’t werk in ‘n nuwe studeerkamer – die keer op die boonste vloer! Ons het sowaar die trekkery, met al sy aanhangsels oorleef. Ons is gevestig. Familie en vriende het al kom kuier en gesien hoe ons bekende dinge nou ‘n nuwe staanplek gekry het. Die skrikwekkende is agter die rug. Nou ervaar ons iets van die wonder van ‘n nuwe voordeur, blyplek, omgewing, bure. ‘n Nuwe roete na steeds bekende winkels, bakens toe.

‘n  Nuwe tuintjie (baie kleiner maar tog lekker interessant en baie hanteerbaar!). Selfs die honde is rustiger in hul nuwe kleiner werf.

 Ek lees in Openbaring 3:7,8 van die belofte wat aan die gemeente van Filadelfia gegee word:

 So sê die Heilige, die Ware God,Hy wat die sleutel van Dawid het,

wat die deur oopsluit en niemand sal dit weer toesluit nie,

en dit toesluit en niemand sluit dit weer oop nie:

8Ek weet alles wat julle doen.

Kyk, Ek het ’n deur voor julle oopgesluit

 en niemand kan dit weer toesluit nie.

 ‘n Deur is ‘n opwindendende ding. Veral as jy nog voor ‘n ongeopende deur staan en wonder hoe dit anderkant lyk: Die Griekse woord Thura kan letterlik ‘n deur wees, maar ook ‘n hek, portaal of ingang na iets nuuts.

 Terwyl ek dan vanoggend voor my rekenaar sit in my nuwe omgewing is daar ‘n opgewondenheid oor deure wat op die regte tyd moes sluit agter my en nuwe deure wat op geoliede skarnier oopswaai.

 Te midde van die skrikwekkende deel van verhuis en minder maak, is daar die wonderlike wete: Hy wat die nuwe deur en nuwe fase oopsluit is die Getroue, die Sleuteldraer. Die Een wat nie net sy belofte oor nuutheid gee nie, maar dit ook elke dag  waarmaak.

 ‘n Nuwe begin. ‘n Oop deur. Ek sien die sonstrale buite in die tuin op die Abelia se blare blink. En op die vlerke van ‘n nuuskierige bosduif wat op my vensterbank kom sit.

 Ek is tuis.

Leave a Reply